Crazy Of Love
ถึงผมจะบ้า...แต่น่ารักนะคับ
ตอง
คณะนิเทศศาสตร์ ภาคอินเตอร์ ปี1
ฟลุค
คณะวิศวะกรรมศาสตร์ ปี1
Intro…เบาๆ
ก๊อก ก๊อก
ก๊อก
... เงียบ
ก๊อก ก๊อก
ก๊อก
... เงียบ
อ้าว โทรหาไอ้บีมเมื่อกี้มันบอกอยู่ห้องนี่หว่า
]v’gup[s^ay’f^fud;jk
‘5jjyj5gi24grdjoto,v;yplh’ ก็อยู่ห้องนี่น่า
เปิดเพลงด้วย
ก๊อก!!! ก๊อก!!! ก๊อก!!!
“บีมๆ เปิดประตูหน่อยดิ! ทำไรอยู่ว่ะ! ไอ้! บะ บีม...”
“เคาะทำไมหนักหนาคับ
แล้วมาหาใครคับ...”
“เอ่อออ...”
ประตูเปิดแล้ว ผมหันไปสบตากับคนที่เปิดประตู
เหมือนโดนหยุดเวลาชั่วขณะ
ร่างกายหยุดนิ่ง
คำเดียวที่ผมคิดได้ตอนนี้คือ
‘หล่อ’ รับรู้ได้ถึงความรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขึ้นมาทันที
หัวใจเต้นอแรงจนผิดจังหวะ อะไรกันความรู้สึกแบบนี้
“คุณ…”
ก่อนที่จิตผมจะหยุดไปไกล คนตรงหน้าร้องทักผมออกมาซะก่อน
ทำให้ผมได้สติและคิดได้ว่าคนหล่อตรงหน้านี้คือใคร ดูหน้านี้คือใคร ดูเย็นชาจัง ไหนจะหน้าตากวนส้นเท้าไม่แสดงอารมณ์นั่นอีก
ที่สำคัญ เอ่อ ออกมาเปิดประตูด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเนี่ยนะ มีกล้ามหน้าท้องด้วย
เอ้ยย ไม่ใช่ล่ะ -_-
“มาหาบีมนะคับ บีมอยู่ไหม?” ผมถามเสียงแผ่ว
หมอนี่...หล่อจัง ผมซอยยาวระต้นคอ ดูเซอๆ ผิวขาว คางเรียว
จมูกโด่งขนาดพอดี อย่างกับลูกครึ่งเลย ว่าแต่หมอนี่สูงจังแฮะ ขนาดผมสูงตั้ง170
แล้วนะ ยังต้องเงยหน้ามองเลย หมอนี่น่าจะสูงไม่ต่ำกว่า184 แน่ๆ
“บีมไหนคับ ที่นี้ไม่มีคนชื่อบีมคับ ผิดห้องรึป่าว”
คนหล่อตรงหน้าตอบหน้าเฉยชาเหมือนเดิม เอ่อ หน้านิ่งไปนะ บางทีก็
“เอ่อ...คือ”
อีกผ่ายก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
แต่ดวงตาคมเข้มตรงหน้ากลับสื่อแววพิโรธออกมาชัดเจน
ผมเลยรีบกดเบอร์โทรหาไอ้บีมเลยคับ
ตู้ดดดดดดด ตู้ดดดดดดด
‘ยอบอเซโย~ โหล!!! ตุง!!!! แกอยู่ไหนเนี่ย! ฉันรอแกนานแล้วนะ!’
แหม่...ขนาดโมโหยังมีอารมณ์พ่นเกาหลีใส่กุนะคับ Flower
“กุอยู่หน้าห้องมึงเนี่ย! มีใครไม่รู้มาเปิดประตู
พอกุถามหามึงเค้าก็บอกไม่รู้จักมึงอ่ะ”
ผมตอบไอ้บีมเบาๆ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะได้ยิน เพราะจ้องผมใหญ่เลย
น่ากลัววววว
‘ไหนอ่ะแก...’
สักพักผมก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตู
“ตุง!!!”
เอ๊? เสียงบีมนี่น่า อยู่ใกล้ๆหูเลย มาจากไหนว่ะ
“ไอ้ตุง!!! ฉันอยู่ห้องนี้ ผิดห้องแล้วแก!”
บีมสุดหล่อยื่นหน้าสวยๆ?
ของมันออกมาจากห้องที่อยู่ถัดไปอีก2ห้องหันมาตะโกนเรียกผม
“ห๊ะ???”
ผมเลยรีบมองเลขห้องใหม่
“506” เอ้าก็ถูกนิ
“ห้องฉันน่ะ 508 ค่ะ แกอ่ะผิดห้อง!” บีมเลยรีบบอกให้ผมกระจ่าง
ผมค่อยๆหันกลับไปมองคนหล่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า หมอนั่นมองผมด้วยสายตาคล้ายจะสมเพช
พร้อมเสะยิ้มมุมปากออกมา แค่ยิ้มมุมปากยังหล่ออ่ะ >___< (ใจเย็นๆ ลูก ใจเย็นๆ)
ก่อนที่คนหล่อจะเอ่ยคำพูดเสียดแทงผมด้วยประโยคที่ว่า...
“โง่เองสินะ ที่จำห้องผิด ตกลงผิดห้องใช่ไหมคับ งั้น...เชิญคับ
เพราะคุณทำผมเสียเวลามากกก ชื่อก็แปลก ‘ตุง’ เนี่ยนะ หึ งั้นผมขอตัวนะคับ”
พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าผมทันที!
พร้อมรอยยิ้มมุมปากบนใบหน้าหล่อๆนั้น เห้ย!!! ไม่ใช่ หมอนี่!!! เกินไปแล้วนะ
ปิดประตูใส่หน้าคนมันเสียมารยาทนะ
“ตุง!!!” ไอ้บีมตะโกนเรียกผม
“เออ!! กุรู้แล้ว มึงตะโกนทำไมหนักหนา”
อะไรว่ะ ผมไม่ผิดซักหน่อย ไอ้บีมต่างหากที่ผิด เพราะมันบอกห้องผมผิด
ผมเลยเคาะผิดห้อง (เอ่อแกจำผิดเองนะ) แถมหมอนี่ คนอะไร
ปากเสียชะมัดมาบอกว่าชื่อผมแปลก ชื่อตุงแล้วมันแปลกตรงไหน ผมออกจะภูมิใจกับชื่อนี้เถอะ
เหอะ! อย่าให้เจอหน้านะ หล่อก็หล่อเถอะ
แต่หน้าตายแบบนั้นนะ สาวไม่กรี๊ดหรอกเฟ้ยยยย อารมณ์เสีย
To Be Continue
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น